Γενικώς και στοχευμένα · Υποκειμενική οπτική

Οι νέοι σήμερα..

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα, ειπώθηκε για ακόμη μία φορά η εξής φράση ξεσκονόπανο..
<<Μόνο εσείς οι νέοι μπορείτε να αλλάξετε τα πράγματα.>>
Ναι μόνο που εμείς οι νέοι μάθαμε από εσάς, τους παλιούς, πως να μπαίνουμε στο δημόσιο για την μόνιμη θεσούλα. Πως να λουφάρουμε για να περνάμε καλά. Πως να χρησιμοποιούμε κάθε μέσο για να γίνεται γρήγορα η δουλειά μας εις βάρος των υπολοίπων κορόιδων. Πως να λαδώνουμε καθηγητές, πολιτικούς, δικαστές, τους πάντες προς όφελος μας. Πως να ξεγλιστράμε από τις ευθύνες μας. Πως να έχουμε αβάσιμη άποψη για όλους και για όλα και κυρίως, πως να ανεχόμαστε να μας ποδοπατούν!
Ήρωες, μπορεί ακόμη να γεννιούνται αλλά τους καίμε με τον τρόπο που τους μεγαλώνουμε!
Οι νέοι δεν είναι εξωγήινο είδος, ζουν και μεγαλώνουν ανάμεσά μας.
Εδώ, δίπλα μας..
Είναι το παιδί ατύχημα. Είναι το παιδί μπαλάκι. Είναι το παιδί που ήθελε αγάπη αλλά είχε μπόλικα παιχνίδια. Είναι το παιδί που του κάνουμε όλα τα χατίρια για να μην μας ζαλίζει. Είναι το παιδί που μπαίνει στο αυτοκίνητο χωρίς ζώνη και στο μηχανάκι χωρίς κράνος. Είναι το παιδί που κάνει φασαρία και είναι μονίμως τιμωρία. Είναι το παιδί που περνά τις τάξεις του σχολείου με το ζόρι και έπειτα το βολεύουμε σε μία θεσούλα για να τρέχει ο μισθός. Είναι το παιδί που άλλο ήθελε να γίνει αλλά κατέληξε στην δουλειά του μπαμπά του. Είναι το παιδί που ερωτεύτηκε αλλά που τελικά έκανε ένα γάμο συμβόλαιο, για το καλό του. Είναι το παιδί που είναι δυστυχισμένο αλλά που δεν το βλέπουμε..
Γιατί;
Γιατί δεν μας νοιάζει!
Αυτοί είναι οι νέοι σήμερα ή μάλλον έτσι είναι οι περισσότεροι!

Advertisements
Βιωματικά

Συναισθήματα

Τις περισσότερες φορές τα συναισθήματα, ζώντανευουν εικόνες από στιγμές που ζήσαμε..

Όμως υπάρχουν και αυτές οι στιγμές όπου οι εικόνες γεννούν τα συναισθήματα μίας ολόκληρης ζωής..!

Θυμάμαι,

ιστορίες που μου γεννούν ακόμη το ίδιο συναίσθημα και ας μην μοιάζω πλέον με το παιδί που ήμουν..

Με το μικρό, αθώο παιδί που τις έζησε.

Όμως..

Χάνουμε την μορφή μεγαλώνοντας αλλά σημασία έχει να μην χάσουμε την ψυχή μας!

Η παιδικότητα δεν κρύβεται στην ψυχή, είναι η ίδια η ψυχή και τα συναισθήματα, ο κόσμος μέσα στον οποίο ζει και μεγαλώνει!

Γενικώς και στοχευμένα

Το άνθος του Κάκτου

Οι κάκτοι μου θυμίζουν τους ανθρώπους. Αν είναι ανθισμένοι σε γοητεύουν με την μοναδικότητα τους. Αν όχι, βλέπεις μόνο την ασχήμια τους. Τα αγκάθια!

Σε ποιόν αρέσουν τα αγκάθια άλλωστε;

Έτσι, μένουμε μακριά από τα αγκάθια. Τα άσχημα και τα απωθητικά αγκάθια. Προτιμάμε ότι είναι από την φύση του όμορφο χωρίς να χρειάζεται χρόνο, προσπάθεια και υπομονή για να φανερωθεί. Ίσως να διαλέγουμε τα εύκολα γιατί είμαστε κουρασμένοι, απογοητευμένοι, πληγωμένοι. Μένουμε στην επιφάνεια και αρκούμαστε σε αυτήν γιατί φοβόμαστε τα αγκάθια των άλλων.

Κρατάμε απόσταση.. δημιουργούμε άμυνες, παίρνουμε σκληρές προφυλάξεις και κάπως έτσι γεννιούνται τα δικά μας μοναδικά αγκάθια. Και φυσικά, οπως το άνθος του Κάκτου ετσι και οι άνθρωποι θέλουν ζεστασιά για να βγάλουν την ομορφιά που κρύβουν μέσα τους!

Μόνο που οι κάκτοι χρειάζονται απλά τον ήλιο. Εμείς χρειαζόμαστε πολλά περισσότερα ή μπορεί και να μας αρκεί, μία στάλα ανθρωπιάς.

Υποκειμενική οπτική

Θα ευχόμουν..

Αν μπορούσα να ευχηθώ κάτι και να πραγματοποιηθεί..

Θα ευχόμουν να μην υπήρχε πόνος αλλά σκέφτομαι ότι έτσι, θα χανόταν η αγάπη..
θα μπορούσα ίσως να ζητήσω να μην υπήρχε βία αλλά έτσι, θα χανόταν και η ζωή..
Από την άλλη, θα μπορούσα να ζητήσω ειρήνη και ελπίδα αλλά όταν κατακτάς κάτι έπειτα με τον καιρό λησμονιέται η αξία του και η ρόδα της ζωής ξεκινά το γνώριμο ταξίδι της.
Ίσως αυτό που θα μπορούσα να ζητήσω και να είναι πραγματικά ωφέλιμο, είναι περισσότερη συμπόνια και κατανόηση για το οτιδήποτε μας περιβάλλει.

Ξεχνάμε οι άνθρωποι ότι τίποτα δεν μας ανήκει.. ακόμη και το σώμα μας είναι δανεικό..

Ίσως..

Λίγη παραπάνω αγνότητα..

Εξάλλου, χωρίς τις αντιθέσεις, τίποτα δεν είναι ολόκληρο!

Υποκειμενική οπτική

Προσδοκίες και ματαιότητα

Σου λένε, δεν πρέπει να περιμένεις κάτι από τους άλλους, ότι οι προσδοκίες που έχουμε είναι μία ψευδαίσθηση, μία εγωιστική προβολή των απαιτήσεων μας προς τους γύρω μας..
ΜΠΟΥΡΔΕΣ! Αυτό λέω εγώ..
Είναι το πλέον φυσικό να περιμένεις κάποια πράγματα από τους ανθρώπους γύρω σου, αυτό δηλώνει ξεκάθαρα ότι τους θεωρείς ικανούς να ξεπεράσουν τα οποιαδήποτε εμπόδια και να τα καταφέρουν, να πάνε παρακάτω, να εξελιχθούν. Το θέμα είναι να μην επηρεαζόμαστε εμείς από τις εκάστοτε κούφιες προσδοκίες μας.

Εξάλλου δεν καταλαβαίνω που είναι το κακό;

Υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από το να πιστεύεις σε κάποιον;

Υπάρχει μεγαλύτερη βοήθεια από το να πιστέψει κάποιος σ’ εσένα, όταν ακόμη και εσύ ο ίδιος έχεις χάσει την πίστη προς τον εαυτό σου;

Έχουμε ισοπεδώσει τα πάντα και εξυψώνουμε την ματαιότητα!
Η ζωή είναι απόλυτη όταν δεν βλέπω τίποτα άλλο πέρα από την μύτη μου..

Γενικώς και στοχευμένα · Παρατηρώ και μαθαίνω

Απλά αόρατος..

Στην καθημερινότητα μου, διαπιστώνω ότι, είναι πραγματικά υπέροχο να είσαι η ψυχή της παρέας. Να είσαι το χαμόγελο που όλοι λατρεύουν να βλέπουν και να απολαμβάνουν. Οι άνθρωποι σε θυμούνται, και ο λόγος είναι αυτό το χαμόγελο. Όμως, δεν είναι σχεδόν ποτέ αποδεκτή και η άλλη σου πλευρά. Η θλίψη σου, η στεναχώρια σου και ο πόνος σου δεν είναι τόσο ελκυστικά όσο το χαμόγελο σου. Δεν μπορώ να πω ότι είναι απολύτως κακό αυτό, απλά για εμένα δεν είναι και τόσο ανθρώπινο να γυρνάς την πλάτη σε ότι δεν σου αρέσει.

Τις περισσότερες φορές μας κάνει εντύπωση ένα χαμόγελο· θα αφήσει μέσα μας μία γλυκιά αίσθηση και λόγω του συγκεκριμένου συναισθήματος, ανταποκρινόμαστε. Δεν κάνουμε όμως το ίδιο και για την θλίψη του άλλου. Είναι σαν να είναι πραγματικά αόρατοι όσοι δεν μας είναι τόσο ευχάριστοι, ίσως και να τους συμπεριφερόμαστε και σαν να έχουν κάποια μεταδοτική ασθένεια. Να αποφεύγουμε να μάθουμε για εκείνους, να φοβόμαστε το συναίσθημα που πρόκειται να νοιώσουμε.

Σκέφτομαι πως ίσως να έχουμε κατεβάσει τους διακόπτες της συμπόνιας και της ανθρωπιάς μας για να μην ερχόμαστε αντιμέτωποι με όλα αυτά τα δυσάρεστα συναισθήματα. Είναι σαν να απαρνιόμαστε την άλλη πλευρά της ύπαρξης μας ή να υποκρινόμαστε ότι δεν μας αφορούν. Κρατάμε ό,τι μας δίνει χαρά γιατί η δική μας αλήθεια κρύβει ίσως περισσότερη θλίψη από όση συναντάμε στους άλλους γύρω μας..

Και το αμέσως επόμενο ερώτημα που μου έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό, μου φανερώνει μία ακόμη πιο θλιβερή πλευρά της κοινωνίας μας..

Ποιοι είναι πραγματικά αόρατοι; Αυτοί που δεν βλέπουμε ή εμείς που δεν μας βλέπουν;