Γενικώς και στοχευμένα

Έχω και φωτόσπαθο άμα λάχει

PicsArt_08-12-09.18.48.png

Πριν λίγες μέρες απενεργοποίησα για δεύτερη φορά το προσωπικό μου προφίλ στο Facebook σε διάστημα μόλις λίγων μηνών..

Θα μου πείτε γιατί τον ενεργοποίησες;
Γιατί μου έλειψαν άνθρωποι με τους οποίους έχω μία ουσιαστική επικοινωνία εδώ και πολλά χρόνια και οι οποίοι δεν έχουν λογαριασμό σε άλλες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Έτσι, η επιστροφή ήταν μονόδρομος..
Περιττό να πω ότι έχασα πολλούς από το προφίλ μου μιας και δεν με ενδιαφέρει να μπω στο κυνήγι της προβολής. Όχι ότι το έκανα ποτέ απλώς σταμάτησα και τα λίγα που έκανα. Γράφω μόνον όταν θεωρώ ότι έχω κάτι επί της ουσίας να πω, και πάλι όμως, έχω κάποια στοιχειώδη ανταπόκριση και αυτό δεν αρέσει (sorry αν σας κάθομαι στο στομάχι, να τρώτε πιο ελαφριά). Εξάλλου είναι προσωπικό προφίλ και αφορά καθαρά εμένα και το πως εγώ βλέπω τον κόσμο γύρω μου. Δεν κάθομαι να μαλώνω αριστερά και δεξιά για να πάρω λίγη προσοχή, ευτυχώς δεν το έχω ανάγκη αυτό, στο κομμάτι που μου αναλογεί είμαι και εκφράζομαι με όσο τον δυνατόν πιο ειλικρινή και διακριτικό τρόπο μπορώ στην εκάστοτε περίσταση.

Δεν υποχρεώνω κανέναν σας να με διαβάζει ή να είναι ενεργός σε κάθε δημοσίευση μου. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι το boufosblog δεν έχει μεγάλη απήχηση στο Facebook. Πολλοί βαριούνται να διαβάσουν, όπως άλλωστε και εγώ, το παραδέχομαι.Γι’ αυτό σκέφτομαι να ανεβάζω βιντεάκια πλέον μπας και έτσι γίνομαι πιο κατανοητή σε αυτά που θέλω να θίξω, διότι αντιλαμβάνομαι ότι στον γραπτό λόγο πρέπει να κάνεις και υποσημείωση όταν γράφεις κάτι, καθώς το κάθε ντουβάρι κρεμά το κάδρο που το βολεύει ώστε να κρύψει τους σοφάδες, την μούχλα και τις τρύπες που έχει και εσύ μένεις με την μπατανόβουρτσα στο χέρι..
Αυτός ακριβώς ήταν και ο λόγος που το έκλεισα το ρημάδι το προφίλ λίγες μέρες για να ηρεμήσω και να το σκεφτώ λιγουλάκι. Η αλήθεια είναι ότι έχω μια αρκετά μοναχική ζωή και δυστυχώς η ψυχολογία μου πολλές φορές βουλιάζει. Όμως, σαν άνθρωπος μου αρέσει να επικοινωνώ και να μαθαίνω, έτσι είμαι φτιαγμένη και δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να νιώθω άσχημα για αυτό που είμαι και εκδηλώνω μέσα στο ίδιο μου το προφίλ ή το προσωπικό blog μου. Γιατί θα πρέπει να ασχολούμαι με άτομα που το μόνο που ξέρουν είναι να πουλάνε μίσος και κακία πίσω από ένα προφίλ φιλόζωου κουλτουριάρη ή του δήθεν ζεν ξέκωλου στην τελική;
Όντως πρέπει να να το δω αλλιώς. Όλοι αυτοί εξάλλου παίζει να μην αλλάξουν και ποτέ, εγώ όμως, μπορώ και εφόσον μπορώ πρέπει επιτέλους να πάω από την θεωρία στην πράξη και να μάθω να αποστασιοποιούμαι από όσους εγώ προσωπικά κρίνω ως καμμένα μυαλά.
Ναι! Έτσι βλέπω εγώ μερικούς και μερικές με τα όσα ανεβάζουν και κυρίως με τον τρόπο που συμπεριφέρονται γενικώς αλλά δεν μπαίνω καν στην διαδικασία να τους κράξω.. Βλέπεις εγώ σέβομαι τον εαυτό μου και κυρίως την διαφορετικότητα του άλλου, όμως δεν είμαι υποχρεωμένη να την τρώω και στην μάπα. Ο σεβασμός είναι πολύ δύσκολο πράγμα, διότι αν σέβεσαι τους άλλους δείχνεις ότι σέβεσαι κυρίως και πρωτίστως τον ίδιο σου τον εαυτό. Άρα αν κάποιος δεν συμφωνεί και σέβεται τον εαυτό του δεν θα κάτσει να ασχοληθεί ιδιαιτέρως μαζί σου, γιατί πολύ απλά κατανοεί ότι έχεις ακόμη δουλειά να κάνεις με τον εαυτό σου άρα δείχνει κατανόηση και αποχωρεί, δεν βγάζει τα σωθικά του από ανασφάλεια και κακία..
Οι άνθρωποι όμως δεν βλέπουν πέρα από τον μικρόκοσμο τους, δεν προσπαθούν καν να σε καταλάβουν, να δουν λίγο πίσω από όσα επιτρέπεις να φανούν. Σε βλέπουν χαμογελαστό και νομίζουν ότι είσαι καλά και εσύ μέσα σου παλεύεις με την θλίψη, τον πόνο, την απελπισία και η δύναμη σου είναι αυτό το χαμόγελο και όταν το χάσεις, όταν θα χρειαστεί να πάρεις μια βαθιά ανάσα για να αποφορτίσεις το μέσα σου, το πρώτο που θα κάνουν είναι να σε κατακρίνουν ή ακόμη χειρότερα να σε συμβουλέψουν, να σου υποδείξουν ποιο είναι το σωστό και όλα αυτά για κάτι που οι ίδιοι δεν βιώνουν καν. Σε θέλουν χαμογελαστό, να κρύβεις όσα απελπιστικά νιώθεις, να είσαι ένα ρομπότ, ένα καταπιεσμένο πλάσμα όπως και οι ίδιοι, να μην τους χαλάς την ψεύτικη χαζοδιάθεση.. να πηγαίνεις με το ρεύμα και όχι αντίθετα.
Ξέρετε, εμείς που μιλάμε και κατά καιρούς γινόμαστε και κάπως κουραστικοί επειδή θέλουμε να μοιραστούμε τα όσα νιώθουμε γιατί κατά κύριο λόγο βιώνουμε μια βαθιά μοναξιά, αυτή την μοναξιά που ζουν πολλοί γύρω μας αλλά δεν έχουν τα κότσια να παραδεχτούν και αυτό γιατί δεν βιώνουν μία μοναξιά λόγο έλλειψης ανθρώπων από την ζωή τους αλλά λόγω έλλειψης συναισθηματικής και ψυχολογικής ταύτισης και επικοινωνίας με τους ανθρώπους γύρω τους, έχουμε λοιπόν την ανάγκη να ακούσουμε ένα «εδώ είμαι για σένα, αν με χρειαστείς» και όχι υποδείξεις, εξυπνάδες, συμβουλές και ψυχολογική ανάλυση, αν ήταν έτσι θα πηγαίναμε και σε έναν ψυχολόγο βρε αδερφέ. Το πιο απλό και συνάμα το πιο ανθρώπινο είναι να απλώσεις το χέρι σου και όχι να ανοίξεις το στόμα σου για εξυπνάδες και πόσο μάλλον για να βγάλεις χολή.
Βλέπω πολλούς να μην μπορούν να διαχειριστούν την όποια απόρριψη, ακόμη και την κατά φαντασίαν απόρριψη. Οκ. Δικό τους πρόβλημα στην τελική αλλά το να προσπαθείς να μειώσεις τον άλλον για να ενισχύσεις την κακή εικόνα του εαυτού σου είναι άνανδρο ρε φίλε, άσε που επιβεβαιώνεις, περίτρανα κιόλας, το γιατί τρως άκυρο..
Διαίσθηση! Μεγάλο εργαλείο κορίτσια αρκεί να δουλεύει σωστά.
Από την άλλη βλέπω και πολλές τύπισσες οι οποίες καθώς περνούν τα χρόνια και η μπογιά τους ξεραίνεται και σπάει καταλήγοντας να μοιάζει σ’ ένα πολύχρωμο κομματιασμένο στόκο να βγάζουν πολλή κακία με τις υπόλοιπες γυναίκες και φυσικά να βάζουν τον εαυτούλη τους σ’ έναν βόθρο (ωχ! Βάθρο ήθελα να γράψω..) λες και είναι οι ουαου γκόμενες που όλοι τις προσκυνούν. Έλλειψη αποδοχής είναι αυτό, απωθημένα είναι αυτό, κακή σχέση με τον εαυτό μας είναι αυτό και πολλά πολλά άλλα..
Να πάτε σε ψυχολόγο παιδιά, φιλικά σας το λέω και να αφήσετε τα προφίλ του κόσμου ήσυχα, δεν έχετε κανένα δικαίωμα εξάλλου. Ο καθένας μας είναι μοναδικός και πρέπει να τον σεβόμαστε αλλά αν απλώνει τα ξερά του σε χωράφια που δεν τον αφορούν τότε πέφτει άγριο θέρισμα, γιατί είναι αναγκαίο να αγαπάμε τον εαυτό μας και να μην τον αφήνουμε έρμαιο στα πάντως τύπου κοράκια.
Επίσης κάτι τελευταίο.. Κάθε μέρα παλεύω να γίνω καλύτερη. Δεν τα καταφέρνω πάντα και δεν είπα ποτέ ότι είμαι τέλεια, ούτε ότι είμαι πάντα σωστή και άψογη. Έχω και εγώ τα ψεγάδια μου και τα σκοτάδια μου και ξέρω ότι είμαι πολλές φορές εκτός ορίων, αλλά αν δεν έχετε την διάθεση ή δεν γουστάρετε στην τελική να μου απλώσετε το χέρι για να με βοηθήσετε και να με αντικρίσετε στα ίσα, τότε η θέση σας είναι στο πεζοδρόμιο με τους υπόλοιπους.
Ο δρόμος μας είναι προσωπική υπόθεση και για προσωπικά ζητήματα η συζήτηση κομμένη!

Υποσημείωση πρώτη,
Όσοι δείτε κακία στο παραπάνω κείμενο προφανώς και δεν με καταλαβαίνετε άρα μεταβολή και όξω.
Υποσημείωση δεύτερη και τελευταία.
Μην το παίζετε δάσκαλοι στις ζωές των άλλων. Πρέπει να συνειδητοποιήσετε επιτέλους ότι είμαστε όλοι παρατηρητές. Άρα λίγη ανθρωπιά και κατανόηση (όχι ανοχή), δεν θα σας βλάψει και φυσικά δεν θα σας κάνει και πιο φτωχούς.

Ο μπούφος έγραψε πάλι 🙂

Advertisements